Van maandagavond 5 oktober tot donderdagochtend 15 oktober 2009 heb ik in het Centrum de Leonardushoeve vertoefd als betalende gast. De Leonardushoeve is een groot gebouwencomplex wat ooit als hoeve onderdeel was van een klooster. De eetzaal en de cursusruimte zijn in de oorspronkelijke hoge kapschuur ondergebracht.Er wordt vegetarisch gekookt en zoveel mogelijk biologische producten gebruikt (uit eigen tuin).

Beschrijving
Het centrum is in 1987 als ashram gestart op initiatief van Ad Stemerink samen met zijn vrouw en zoon. Hij was ookpsychotherapeut en schreef een boek.Ad ontwikkelde cursussen die nu gegeven worden in de vorm van Energieweken en Opleidingen (docent) Spiritueel Therapeut. Ook kun je als individuele gast of in groepen op de Leonardushoeve voor een retraite verblijven.
Sinds een paar jaar kun je de Leonardushoeve geen ashram meer noemen, is Ad vertrokken en wordt het centrum bestierd door een maatschap van 5 mensen. Daarnaast zijn er min of meer vaste bewoners die soms van een uitkering leven of in een re-integratietraject zitten en met behoud van uitkering op de Leonardushoeve mogen werken. Sommigen hebben een eigen bedrijf. Alle 13 bewoners vormen de zogenaamde huisgroep en zijn tevens de kern van het personeel. Men doet samen met de gasten of cursisten aan seva. Dat is een vorm van dienstverlening waaraan je je bewustzijn kunt scholen. Ik citeer van de website: "Door de aandacht te richten op de handelingen die verricht, kun jejezelf bewust worden van de wijze waarop je handelingen voortkomen.Juist je dagelijkse bezigheden vragen van je dat je helemaal aanwezigbent, zodat je steeds duidelijker inzicht krijgt op welke manier jijomgaat met je eigen energie."
Mij werd het in eerste instantie afgeraden mee te doen aan de seva. Na 2 dagen ben ik echter ‘s ochtends in de keuken gaan zitten om mee te helpen en daar heb ik vervolgens zeer gezellige uren doorgebracht!Maar mijn naam kwam niet 1x voor op de seva-lijst van Nelleke. Als mensen veel seva doen, betalen ze ook minder of niets heb ik begrepen.

Dagindeling
De dag kent een vaste indeling met 3 momenten van inkeer/ ‘heiliging‘. Er wordt om 7 uur, 12:15u en 17:30u gezongen en gemediteerd in de kapel. Met name de gasten en cursisten doen hier aan mee. De (muzikale) begeleiding is in handen van enkele leden van de huisgroep. Na deze kapelbijeenkomsten is er steeds de maaltijd in de grote Laksmi-zaal. Er zijn 4 seva-periodes per dag die altijd met het zingen van een mantra worden begonnen en afgesloten. De avonden zijn bijzonder rustig en men ligt vroeg op bed.

Inrichting
Wat mij bijzonder getroffen heeft, is de fraaie inrichting van de gebouwen. Aan de kleinste details is aandacht besteed. Zelfs de badkamer is versierd met lotusbloemen. Alle zalen zijn ruim en gezellig ingericht. Koffie wordt geserveerd uit een geweldig stoomapparaat en gedronken in een heerlijke zithoek. De tuin is een  binnentuin met een prachtige vijver die door Ben nog eens restylede wordt. De gastenkamers hebben een goed bed en een mooi uitzicht op de binnentuin of op de velden van de boomkwekerij. De douches zijn lekker warm en ruim.
Niet alleen de kapel heeft een groot altaar maar op meerdere plaatsen zijn altaren ingericht. Fraaie kleden en prachtige beelden. Deze foto’s geven misschien een indruk.

Mogelijkheden
Als gast op de Leonardushoeve kun je kiezen voor al of niet begeleiding. Dat laatste houdt in dat er een intakegesprek is waarin je zelf je programma vastlegt. Je kunt bijvoorbeeld kiezen voor het inkleuren van yantra’s, het doen van seva en het ondergaan van een ayurvedische massage. Uiteraard hangt hier een prijskaartje aan.
Ook zonder programma echter is het goed toeven op de Leonardushoeve. De dag is zo gestructureerd dat er voldoende tijd over blijft voor studie of creativiteit. Alle materiaal is aanwezig, evenals een goed geoutilleerde bibliotheek. Ik heb daar gelijk de eerste avond 2 juweeltjes van boeken uitgehaald en me daar de hele week mee bezig gehouden: de autobiografie van Teresa van Avila, de mystica uit de 16e eeuw en een interviewbundel van Catharina Visser. Ook was het heerlijk om zelf mandala’s te tekenen. De liederen die ik bij me had om te zingen op de Camino, heb ik in beeld gebracht. Ook waren er andere gasten voor 1 of 2 dagen met wie het gezellig toeven was tijdens de maaltijden of daarna. Er was een excursie naar het glasatelier van Marjan die o.a. fraaie sieraden maakt. Fietsen zijn beschikbaar om de prachtige omgeving te verkennen. In een half uur ben je in Duitsland en zeker het stadje Bruggen is de moeite waard.
Zoek je voor langere of kortere tijd een plek om tot jezelf te komen, dan kan ik de Leonardushoeve zeker aanbevelen mits je zelf heel goed weet wat je er te zoeken hebt en van te voren duidelijke afspraken maakt over de prijs van je verblijf en het al of niet meewerken.

Lopen voor een goed doel en overzicht aantal gelopen kilometers
Vanaf het begin dat het bij me opkwam naar Santiago de Compostellate willen lopen, heb ik al het gevoel dat ik dat niet voor mezelfalleen doe. In mei 2009 was ik samen met 40 anderen deelnemer aan eeninternationale conferentie in Koktebel, op de Krim. De enormefinancixc3xable kloof tussen Oost- en West-Europa werd sterk voelbaar!Daarom ben ik heel erg blij dat mijn vriendin Liisa een sponsoractiegestart is. Op die manier kan mijn tocht in dienst gesteld worden vanprojecten voor de inwoners van de gemeente Odessa in Oekraxc3xafne: de Vrijeschool, kerk en gezondheidszorg. De mensen daar kunnen dan hunbiologische groente- en graanteelt uitbreiden, verder gaan met de bouwvan de kerk en nog volwaardiger medische zorg verlenen.

Je kunt je bijdrage storten op de Triodos-rekening: 784920842 t.n.v.G.M.Oosterhoff onder vermelding van xe2x80x9csponsoractiexe2x80x9d. Ik nodig je vanharte uit om mee te doen met deze sponsoractie ten behoeve vanhardwerkende inwoners van Odessa in Oekraxc3xafne. Het totale bedrag datuiteindelijk op de rekening zal binnenkomen, gaat naar hetrekeningnummer van het Internationale Hulpfonds.Je kunt ervoor kiezen een vast bedrag per gelopen kilometer te donerenof een bijdrage te geven ongeacht het aantal gelopen kilometers.Uiteraard houd ik je op de hoogte van het aantal kilometers! Laat mevia een emailtje weten of jemeedoet aub. Het is voor mij mentaal en moreel een geweldigeondersteuning dat ik weet dat de tocht ten bate van een goed doelgemaakt gaat worden. Alvast heel erg hartelijk dank!!

Alle gegevens staan ook nog eens in deze brief.

Dankbaarheid en ontroering zijn sleutels die de weg naar het hart openen

20 oktober 2009

Het is er dan toch van gekomen: ik ben thuis sinds donderdagmiddag 15 oktober. Gelijk 2 dagen ziek in bed maar daarna dan ook vol nieuwe energie. Mijn rug is zover in orde dat ik weer kan lopen – natuurlijk ga ik nog in het medisch circuit in  – en ik ben heel erg dankbaar en nog diep bewogen vanwege alles wat ik mocht meemaken en met jullie mag delen.

Sponsoractie voor projecten in Odessa (Oekraxc3xafne)
Allereerst komen hier natuurlijk in de resultaten van jullie sponsoring. De sponsoractie voor projecten in Odessa (Oekraxc3xafne) is op 23 november opgelopen tot xe2x82xac1656,75 en dat is een prachtig bedrag. Geweldig bedankt, lieve mensen, voor al jullie gulle bijdragen! Dit geld is in Oekraxc3xafne gelijk 10 keer zoveel waard.
In totaal zijn er 290 kilometers gelopen. Mag ik een ieder vragen die er nog niet aan toe gekomen is, zijn of haar toezegging na te komen? Ook spontane acties van een bedrag per kilometer of een bedrag ineens zijn natuurlijk hartelijk welkom. Bij voorbaat hartelijk dank. En hoort zegt het voort, want niet elke sponsor is geabonneerd op dit weblog. Half december hoop ik dan de definitieve eindstand op deze site te vermelden en het geld over te maken naar de genoemde doelen.

Terugblik
Wat heb ik een geweldige tijd gehad! Wat ben ik dankbaar dat ik dit allemaal mocht meemaken en nu weer heelhuids thuis ben, weliswaar een maand eerder dan gepland maar met het gevoel dat ik wel een jaar weg geweest ben. Zo intensief! Zulke indringende ontmoetingen. Zulke aardige en bijzondere mensen. Zoveel wonderen op mijn pad. Zo’n mooie weg ook. Veel mensen lopen in groepjes, met vrienden gezellig bijpratend enelkaar ondersteunend. Vaak zijn dit ook de mensen die niet in 1x naarSantiago willen lopen. Degenen die wel in hun eentje op pad zijn,hebben meestal Santiago als doel (en de vliegreis naar huis al geboektvanaf daar). Veel mensen lopen jaarlijks een deel van de route. Wie weet is dat voormij ook nog weggelegd. Zelfs al kom ik nooit in Santiago aan, dan nogis het goed om op weg gegaan te zijn!

Route
De exacte kilometerstand per gelopen etappe staat in dit overzicht samen met de namen van de herbergen. Vooral de route door het Spaanse Aragon – via Oloron St. Marie over de Colle de Somport – is bijzonder fraai. Je kunt dit traject in 6 dagen lopen en dat is 1 dag langer dan wanneer je de gebruikelijke route vanaf Saint Jean Pied de Port door Navarra loopt. Die extra dag is juist heerlijk, zo mooi is het pad en zo heerlijk rustig zijn de herbergen. Pas in Puenta la Reina wordt het druk. Daar komen beide routes samen en gaat het aan op Santiago. Zelf heb ik nog 2 etappes van deze Camino Francescana gelopen tot Villamayor de Monjardin. 

Lopen voor de wereldvrede
Ik kan het iedereen aanraden op pelgrimage door Noord-Spanje te gaan. Innerlijk gebeurt er van alles met je tijdens de tocht, je kijk op de wereld verandert direct. Wat luxe en comfort is, krijgt een andere lading: het steeds weer in gezelschap raken van mensen met wie je een slaapruimte en een avondmaaltijd deelt, dat is pas super de luxe! Daarnaast is het beleven van de aangeboden gastvrijheid keer op keer een geschenk. Het begrip ‘vreemdeling’ wordt opgerekt. Je bent zelf een vreemdeling in een vreemd land maar ik heb me geen moment een vreemde gevoeld. Het was ook heerlijk om alleen op pad te zijn gegaan. Alles komt zo binnen! Je voelt onmiddellijk met wie je wel of niet in contact wilt komen. Zoveel verschillende mensen die jepad kruisen! Zoveel verschillende talen en nationaliteiten die er niet meer toe doen. Een andere pelgrim hoorde ik de Camino een wereldvredespad noemen en dat klopt. Nationaliteit en leeftijd is niet langer belangrijk, laat staan politieke verschillen. Je loopt dezelfde route en dat verbindt, ook al zijn de motieven om naar Santiago de Compostella te lopen vaak heel verschillend. De gezindheid is hetzelfde. Rangen en standen lossen op. Je herkent elkaar als zoekende mensen. Gesprekken gaan nooit over koetjes en kalfjes. De essentie komt aan de orde, vaak ook beperkt tot wat er op die ene speciale dag gebeurd is en wat je dan kunt delen met elkaar.

Terugkeer naar Nederland en wonderbaarlijk herstel van de rug
Maandag 5 oktober word ik om 11u door een taxichauffeur – oh, wat erg dat ik geen spaans spreek! – naar het vliegveld Bilbao (29 graden) gereden. Een hele brigade hulpverleners staat klaar om mij in een rolstoel het vliegtuig in te krijgen waar ik de enige businessclass passagier ben. Wat een verwennerij. Het vliegtuig naar Dxc3xbcsseldorf heeft een uur vertraging waardoor ik in staat ben 2 uur lang internet te gebruiken in de wachtkamer. Ik benut de tijd door wat overpeinzingen over mijn tocht te formuleren: 13 dagen lopen – 13 dagen pas op de plaats.

In Dxc3xbcsseldorf staat om 18:30u weer een taxi klaar om me naar het centrum de Leonardushoeve in Belfeld te brengen: aankomst om 20u in de stromende regen bij een temperatuur van nog geen 15 graden. Dat is even een grote overgang, maar de ontvangst (door Claar) is allerhartelijkst. Ook de aankleding van het (grote) gebouw doet zeer vriendelijk aan. Er is een groep cursisten aanwezig die om 20:15u een open sessie hebben. Daar doe ik dus gelijk maar even aan mee: oefeningen om de onderste 3 chakra’s te ervaren. Aangezien het nogal speels en bewegelijk toegaat, ben ik genoodzaakt in een stoel toe te kijken. Het lopen gaat immers nog steeds voetje voor voetje.
Aangezien de eetzaal en het slaaphuis nogal een eind uit elkaar staan op het grote terrein van de hoeve, ben ik de dagen daarna genoodzaakt me langzamerhand toch wat meer te bewegen. Ik krijg van Peter de kortste route aangewezen. Stroef en voorzichtig zoek ik mijn pad. Maar oh wat een bizarre voorzienigheid! Na 2, 3 dagen kan ik weer normaal lopen. Is de verschoven wervel uit zichzelf weer in het gelid gaan staan? Deed de gedwongen beweging dit? Waarom is dit niet in die 13 dagen in Spanje gebeurd? Oh, oh, wat een samenloop van omstandigheden. Als me dit in Spanje overkomen was, zou ik zeker geprobeerd hebben nog een eind verder te Camino te bewandelen. Nu ben ik echter in Nederland terug en kan hier geen sprake meer van zijn.
Niemand komt van een reis terug zoals hij is vertrokken
Teleurstelling, woede maar ook acceptatie vechten met elkaar. Hier heb ik een paar dagen mijn handen aan vol. Tenslotte overwint de blijdschap om het herstel van mijn mobiliteit. Het weer knapt ook op en ik kan zelfs gaan fietsen. Tijdens een uitstapje naar Duitsland kom ik bij de VVV in een tentoonstelling terecht met als thema: Labyrinthen.Afbeeldingen van wegen en pelgrims op grote foto’s. Het kan geen toeval zijn!

Aan het verblijf op de Leonardushoeve komt na 10 dagen een eind. Hieraan heb ik een pagina Leonardushoeve gewijd.
Gelukkig is er ook langzaam een verlangen bij me opgekomen om weer naar huis te gaan. Dus stap ik donderdag 15 oktober in de trein. Vrijdag 16 oktober komt ook Hans weer thuis van zijn reis naar Zwitserland.

En Nu?
Nu lijkt de ondernomen pelgrimage bijna een droom, een zeer indringende existentixc3xable ervaring waarvan ik nog lang zal nagenieten.
De eerste ‘vrije week’ hier thuis – dat ik niet naar kantoor ‘hoef’- is al gelijk helemaal vol met activiteiten: ontmoeting met familie, een paar dagen de twee oudste kleindochters te logeren tijdens de Zuidlaardermarkt, daarna een paar dagen vrijwilligerswerk in Bennekom bij de Dru, weer logees in het weekend (het jongste kleinkind met haar ouders) en komende zondag 25 oktober een gezinsdag omdat we allemaal weer in het land zijn en helemaal gezond en/ of geslaagd voor een bachelor enzovoort. Geweldig, wat een drukte. Ik had niet gedacht dat er gelijk zoveel te doen zou zijn. Veel leuke dingen die me helpen een doorstart te maken hier thuis. Datvalt nog niet mee. Het huis is vies, de gordijnen zijn enormgekrompen sinds ze gewassen zijn en moeten dus worden vervangen, de poes is echt ziek en gaat misschien wel dood, de vissen zijn opgegeten door een reiger enalle groente uit eigen tuin die we hadden ingevroren, heeft Hans moetenweggooien omdat de stroom op de vriezer was uitgevallen. Veel werk aan de winkel dus en voor je het weet wordt een mens weer opgeslokt door de waan van de dag.

Weblog blijft nog open
De eindstand van de sponsoractie wordt omstreeks half november bekend gemaakt. Ik ben ook van plan de pagina’s in het rechtermenu van dit weblog nog bijte werken met verhalen en foto’s, want ik ben ik nog lang nietuitgeschreven over mijn avonturen en wat het afbreken van de tocht tebeduiden heeft, dus houd dit weblog in de gaten, als je interesse hebt. Vooral de uitspraak van enkele vrienden dat een mens in onze tijd eigenlijk niet meer zou hoeven te pelgrimeren, omdat wij innerlijk op pelgrimstocht zijn, triggert me enorm. Ik ben het daar niet mee eens, maar broed nog op argumentatie waarom ik vind dat het maken van een pelgrimstocht voor iedereen een buitenkans is.

Niet het resultaat telt maar de weg er naar toe!

op airport Bilbao: Vliegtuig naar Dusseldorf vertraagd

Het getal 13 speelt een rol. Eerst heb ik 3 + 10 dagen daadwerkelijk metde rugzak gelopen in Frankrijk resp. Spanje. Daarna logeerde ik 13dagen in de Spaanse herberg met de Nederlandse vrijwilligers. En nu hebik voor 13 dagen ingetekend voor de Leonardushoeve. Geen toeval, lijktme.

Mijn voornemen om 3 maanden van huis te zijn alvorens tot me doorte laten dringen dat ik echt gestopt ben met werken, is doorkruist.Maar inderdaad dringt nog steeds niet tot me door dat ik niet meerwerk. Er is even geen leven na dit avontuur! Misschien is dat al winstdat ik meer in het hier en nu kom.

De ontmoetingen met  mensen van Oasis-trails in de Spaanseherberg waren heel intens. Er kwamen veel herinneringen uitmijn eigen jonge jaren boven toen ik zelf naar bijbelstudiekampen endergelijke ging. Ook het voluit zingen (opwekkingsliederen) hoorde daarbij en maakte ik de afgelopen dagen soms mee. Er wordt uitgedragen waar ze voor leven: JEZUS! zonder dogmatiek of bekeringsgedoe. En er was genoeg ruimteom te vertellen over mijn eigen inspiratiebronnen (de natuur, het esoterisch christendom, muziek, yoga etc). Ik heb deze mensen intens ontmoeten me met hen kunnen verbinden. Als herinnering gaven ze me gister een Jacobsschelp mee met als tekst Hebr. 13: 2. Ze noemden het een geschenk dat ik in hun herberg gestrand ben! De ster op mijn rugzak (van de sterrentocht) heb ikaan Alie gegeven om aan de herberg te bevestigen. Daar bleef mijn ster immers staan! Ook hetkompas dat ik meekreeg heb ik doorgegeven aan een andere zoekende ziel.En het zaadje tenslotte dat ik kreeg om ergens te planten waar heelveel vrucht gedragen zou kunnen worden, heb ik aan Eritia gegeven. Zoxc2xb4ngeweldig mooi jong mens dat zich intensief met voeding envoedingsbereiding heeft verbonden, nu ook met de aarde!! Wie weethelpt het haar een nieuwe richting in te slaan, want daar is ze naarop zoek.

Intens de zonsopgang elke ochtend kunnen beleven daar. Vanuit mijnbed door de openstaande deur. ZO mooi!! Ook boeiend, want mijn heleleven was gericht op de zonsondergang. Ach, misschien leert dit hele avontuur me vooral dat ik meer bij de dagmag leven, moet accepteren wat er gebeurt en dan ook nog kan gaangenieten als alles anders loopt dan gepland. We zullen zien waar hetallemaal goed voor is (geweest). Dat weet je toch pas als je weer eenpoosje thuis bent.

De 13 dagen rust in de herberg hebben me voor dit moment ermeeverzoend dat ik nu moet stoppen. En wat was het een gezellige boel daar! Kijk maar op de fotoxc2xb4s: http://picasaweb.google.com/gertien/VillamayorDeMonjardin?feat=directlink.

Maar ik voel nu al de onrust dat ik weer opnieuw deCamino wil gaan proberen, na intens medisch advies. Dat wordt dan pasvolgend jaar natuurlijk…

De grote kinderen thuis zijn bezig een xc2xb4terugkomxc2xb4weekend te organiseren. Een heel mooi vooruitzicht om hen allemaal weer te zien in datweekend! Wie weet vind ik het dan niet zo erg dat ik weggegaan ben uit Spanje. Had hier nog wel weken willen blijven, maar ja,er zijn grenzen, he.

De rug is nog niet klaar. Ik kan wel wat lopen maar kleine stapjes met het rechterbeen. Links is alles okay. Heb al contact gezocht met www.rugspraak.nl maar nog niets gehoord. Als iemand een goede chiropracticus weet, hou ik me aanbevolen.

Nu eerst ongeveer 2 weken retraite in de buurt van Venlo: www.leonardushoeve.nl.Had ik wel es van gehoord en hopelijk is het iets in mijn richtingwat ze daar doen en hoe ze daar leven. De kloosters en anderechristelijke oorden die ik had aangeschreven, bleken niet zo gauw een plek voor me te hebben.

We zullen zien wat de toekomst in zich heeft.

Lieve mensen,

Nog even een berichtje. Morgen, 5 oktober, kom ik terug naar Nederland met een vliegtuig. Heel fijn hoe de verzekeraar – anwb alarmcentrale in Barcelona – de hele reis tot in de details voor me geregeld heeft. Een taxi komt me hier ophalen uit de herberg in Villamayor de Monjardin, brengt me in 2 uur naar Bilbao. Er zal hulp zijn op het vliegveld. Misschien wordt dat de volgende foto op dit web: Gertien in een rolstoel!
De vlucht eindigt om 17:35u in Dusseldorf waar wederom een taxi klaar staat om me in de buurt van Venlo op een centrum af te zetten. Het vinden van een geschikte plaats heeft even geduurd maar hopelijk heb ik nu de goede keuze gemaakt. Daar hoop ik de komende 2 weken min of meer anoniem nog in de stilte te blijven en toch ook weer nieuwe mensen te ontmoeten die net als ik op zoek zijn naar wat hen echt bezielt.

MEDISCH
Hopelijk mag de verschoven wervel weer op zijn plaats komen! Hier inSpanje is het te ingewikkeld gebleken om passende medische behandelingte vinden. Hoe noem je een chiropraktiker in het spaans? Niemand diehet weet en stel dat de behandeling niet goed gaat, dan ben ikletterlijk nog verder van huis. Dus laat ik dat in NL onderzoeken zoalsjullie wel begrijpen. Met de knie gaat het steeds beter trouwens.

ZIELSVEEL
Hartelijk dank voor al het meeleven en de bemoedigende mails en tips die ik heb gekregen! Het is een enorme steun. Ook de mensen die hier in de herberg werken, zijn een enorme steun voor me geweest. Ik kwam hier binnenstrompelen als een gebroken vrouw en ga hier nu opgewekt voetje voor voetje weer de deur uit na 13 nachten. Wonderlijk hoe de dingen gegaan zijn! De ziel gaat te voet, heet het boek dat ik vorige jaar voor mijn verjaardag kreeg van mijn vriendin. En zo voelt het ook, misschien nog wel meer als er heel voorzichtig gelopen moet worden. In mijn beleving zijn jullie allemaal met me meegelopen tot nu toe. NU GAAT DE REIS ALLEEN VERDER.

lIEFS van Gertien

Even was er nog hoop dat het weer goed zou komen met mijn bewegingsmogelijkheid, maar helaas is dat niet het geval. Zondag hoopte ik nog dat er een soort wonder zou gebeuren. Als ik maar precies mijn blessure zou beschrijven, zou er vast wel iemand komen met de gouden tip.Toen dat echter uit bleef, ben ik heel verdrietig geworden en begon het langzaam tot me door te dringen dat het intensieve lopen wel es afgelopen zou kunnen zijn. Gelukkig was er zeer hartverwarmend telefonisch contact met een deel van het thuisfront waardoor ik weer opfleurde. De herbergiers kregen dat ook in de gaten en probeerden mij – als enige vegetarier! – te strikken voor het draaien van ouderwetste gehakballetjes. Dat heb ik kunnen afkopen met het maken van een pan heerlijke kerriesaus (volgens de kenners). Hans drong er sterk op aan dat ik nu toch es een arts zou raadplegen. Tot nu toe kon dat niet omdat Harald, de enige spaans sprekende vrijwilliger, ziek was. Maar hij is weer hersteld van de griep net als ik.

Arts geraadpleegd
Vanochtend (maandag) heeft Harald me in Estella naar een spaanse polikliniek gebracht waar ik maar 1,5 uur hoefde te wachten voordat ik aan de beurt was:). Een vrouwelijke spaanse arts onderzocht me samen met een jongere vrouw (arts in opleiding?) die gelukkig wel engels sprak. Er werden foto’s van mijn rug en knie gemaakt en besproken met elkaar. Het is nu in een klap heel duidelijk geworden: ik mag niet verder lopen op de Camino. Er is namelijk een wervel verschoven onder in mijn rug. Dat verklaart waarom ik zo moeilijk blijf lopen en zoveel pijn hou, terwijl ik al 5 dagen rust genomen heb. De knieband of binnenmeniscus daarentegen was niet gescheurd en geneest goed, zoals ik vorige week al meldde. De knie is nu ook nog helemaal ingezwachteld en ik kreeg een injectie tegen de pijn waardoor ik op dit moment opeens weer ‘ gewoon’  kan lopen. Zeer verwarrend dus. Maar het is helaas niet verantwoord weer te gaan lopen met de rugzak want de Camino is nog erg zwaar (en mijn rugzak ook). Ik heb er nu 1/4 op zitten en zou dus zo’n 30 dagen onderweg zijn om Santiago en Finisterre te bereiken. Heel verdrietig dat dit niet kan! De arts vond het zelf ook heel sneu. Maar ik kan nu niet het risico lopen voor de rest van mijn leven chronische rugklachten te houden. In Nederland moet ik mijn eigen arts raadplegen of en wat voor behandeling er mogelijk is. Nu dus kalm aan en pijnstillers gebruiken.

Wat nu?
Het goede nieuws is dat ik niet acuut naar huis hoef voor een operatie of zo, dat ik hier nog wel een paar dagen in deze herberg aan de camino kan blijven als medewerkende gast. Zo blijf ik in de sfeer van de Camino: elke dag slapen en eten hier in de herberg wel 20 man. Alle hulp die ik zittend kan bieden, is dus meegenomen. Zoveel interessante ontmoetingen met de mensen hier! Vooral de tafelgesprekken leveren veel stof tot nadenken. Men kent elkaar hier inmiddels erg goed, het is echt een team dat vanuit een duidelijke inspiratie werkt. Niemand van de medewerkers heeft zelf ooit Santiago bereikt. Ben ik hier misschien precies op mijn plek? Vandaag maar es ouderwetse peertjes geschild die nu in rode wijn staan te stoven met kaneel en kruidnagel. Het ruikt naar zondag, zei iemand al.

Sabbatical
Nu ga ik via internet op zoek naar een plek in Frankrijk of Duitsland waar ik de komende weken kan verblijven in het kader van mijn sabbatical die natuurlijk nog maar net begonnen is. Het innerlijke proces van de Camino is immers nog lang niet klaar. Weliswaar kan ik Santiago nu niet bereiken, maar innerlijk is er ook veel te onderzoeken nog voordat ik weer naar huis kom. Hans gaan binnenkort met een vriend in de Zwitserse bergen wandelen, dus in Zuidlaren wordt er niet op me gewacht. Als ik nu naar huis zou gaan, zijn er bovendien meteen weer allerlei verplichtingen en gewoontes die me zullen opslokken. Daarom kies ik ervoor mijn sabbatical toch zo lang mogelijk in het buitenland voort te zetten, dus nog een paar weken van huis weg te blijven, als dat kan.Mochten jullie ideeen hebben waar ik de komende weken een rustig verblijf zou kunnen hebben, dan houd ik me aanbevolen. Hier in de herberg wordt ook al intens meegedacht. Er is bijvoorbeeld Taize waar zulke prachtige muzikale vieringen zijn. De trein brengt me overal. De spullen die ik bij me heb, passen nog steeds in de rugzak.

Sponsorgeld
Wat ben ik blij dat zovelen van jullie mijn tocht wilden sponsoren! Degenen die een bedrag ineens gaven of nog willen geven, en degenen die per km betalen! Het totaal aantal gelopen kilometers is 290 geworden. Een specificatie daarvan hoop ik binnenkort nog te publiceren op dit weblog. Aangezien daar nu geen kilometers meer bijkomen – snif! snif! – zou ik elke sponsor willen verzoeken het toegezegde bedrag over te maken op Triodos-rekening: 784920842 t.n.v. G.M.Oosterhoff onder vermelding van xe2x80x9csponsoractiexe2x80x9d. Bij voorbaat hartelijk dank! Ik probeer me niet schuldig te voelen dat het niet de beoogde 1000 of zelfs 1500 km geworden zijn, maar vind dat nu nog even heel moeilijk, dat zullen jullie wel begrijpen. Het lijkt me echter heel fijn als ik straks thuis kom, enthousiast het eindbedrag te kunnen melden in een laatste bericht van Sterrentocht.

Slotwoord
Blijkbaar moet ik nu de reis naar binnen gaan maken zoals in dit pelgrimslied dat Hans me vandaag toestuurde:
Lopend sta ik stil bij wat ik wil
Ik kies geen weg, de weg kiest mij.
Ik leg mij neer bij het getij.
De weg zelf moet ieder alleen gaan.
Wat weet ik van jouw pelgrimstocht, wat weet jij van de mijne?
Is dat niet juist het kernpuntvan onze overtuiging, dat ieder voor zich in eigen wezen God leert kennen?

Of deze vertaling van een spaans gedicht van Juan Ramxc3xb3n Jimenez

Ik ben niet Ik
Ik ben diegene die aan mijn zijde gaat
zonder dat ik hem zie:
die ik, soms bezoek
en die ik, soms vergeet.
Hij die zwijgt, kalm, als ik spreek,
die vergeeft, zachtmoedig, als ik haat,
die gaat, waar ik niet kom,
die overeind zal blijven,
wanneer ik sterf.

Denk niet dat ik hier nu zwaar bedroefd in de put zit! Nee, hoor, de peertjes zijn intussen gaar. Of zelfs aangebrand als ik het goed ruik. Ook heb ik nog even wat meer foto’s van de herberg en de mensen hier die jullie een beeld geven.

Dank jullie wel voor de reacties en uitgebreide mail! Heerlijk aldie vitaminen vanuit Nedereland in de vorm van email.

Het is hier in de herberg in Villamayor de Monjardin nu zaterdagochtend kwart over 11. Het team van 5vrijwilligers hier heeft net uitgebreid en gezellig koffie gedronken ophet terras in de stralende zon voor de herberg en ik mocht daar bij zitten, wantlangzamerhand word ik hier een meubelstuk natuurlijk. Gisteravond envanochtend heb ik met hen meegegeten aan tafel. Eindelijk van het dakaf!! Ook heb ik 2 keer de afwas gedaan, dus dat geeft een mooi gevoeldat ik es iets terug kan doen. Dat dakterras hierboven ken ik nu welvan alle kanten en het is daar nu ook al weer erg heet, dus ik ben blijdat ik beneden kan zitten. HET WORDT IETSJE BETER MET MIJN KNIE! Gisterwas hier een engelse pelgrim, Gwen, die mij  – als vorm van lovingkindness – een voetmassage en Reiki heeft gegeven. Dat was natuurlijk heelfijn. Bovendien gaf ze me het advies de knie en de zere bilspier elke 2uur te koelen met ijs. En ik moest Ibruprofin of zoiets… gaanslikken, een pijnverzachter en spierverslapper. Marlies had een helestrip van dit middel voor me achtergelaten waarmee ik totmaandagochtend vooruit kan. Wat zou het mooi zijn als ik hier maandagdan ook weg kan lopen! De rugzak laat ik dan vervoeren natuurlijk omniet gelijk mijn lichaam weer over te belasten.
Nu mag ik even werken AAN DE LAPTOP van Harald die ook herstellende isvan de griep, en dezelfde klachten als ik had. Heerlijk om dan gelijkweer nieuwe mailtjes te vinden! Dat iedereen zo meeleeft, is natuurlijkfantastisch. En dat ik gister 2 keer met Hans kon praten voor detelefoon, idem. Mijn wereldje is nu erg klein geworden. dus eigenlijkheb ik niet veel te vertellen. Hoe aardig de mensen hier zijn, dat zeAlie, Robbin, Eritia, Linda en Harald heten. Dit gebouw, een officieleAlbergue de pelegrino, wordt gehuurd door Oasis Trails, de organisatiein Nederland die hen betaalt. Over 5 weken gaan ze dicht, want dan ishet seizoen voorbij. Je kunt meer over hen lezen op www.oasistrails.org.
Intussen heb ik ook wat ander leesvoer gekregen. Heel aardig boek overde legende van Santo Domingo de la Calzada: "De weg naar de sterren",mooi toepasselijk toch.

Traplopen lukt zelfs heel goedomhoog! Alleen naar beneden weigert de linkerknie nog door de bocht tegaan.

Hans heeft al bij de verzekering geinformeerd maar van gedwongen repatriering naar huis is natuurlijk geen sprake. Daarvoor heb ik nog veel te goed! Hans zou me willen ophalen met de auto, maar zover ben ik echt niet. Het proces van moeten opgeven en volgend jaar verder gaan zoals velen van jullie suggereren, is nog niet eens goed op gang gekomen. We zullen zien hoe een en ander zich ontwikkeld. Dat ik een doorzetter ben, weten jullie wel; dat ik moet leren luisteren naar mijn lichaam, heeft de yoga me wel geleerd; dat ik liever kan zijn voor broeder ezel, wordt met deze dagen zeer duidelijk. Waar dit alles is niet goed voor is! Zolan heb ik in mijn leven nog nooit een pas op de plaats gemaakt. Mooi, hoor, om te ontstressen ook van alle drukte t.e.m. 23 augustus. Eigenlijk ben ik nog maar een maand van huis, maar het lijkt veel langer.

Liefs van Gertien die hoopt dat ze maandag weer op de been is en andershier nog maar een weekje als vrijwillige keukenhulp moet meewerken, alsdat zou kunnen (heb ik nog niet gevraagd, hoor

Roland heeft al gemeld dat ik voor dit moment uit de running ben. Letterlijk dus. Ik kon opeens geen stap meer verzetten. Geweldige pijn vanuit de linkerknie naar de rechterbil. het hele bewegingsapparaat van een mens is toch wel zeer vernuftig samengesteld. Ik loop nu als een peuter: voetje voor voetje. Wie weet waar dit goed voor is? Er heerst hier ook een griep waarvan ik blijkbaar nu ook even het slachtoffer ben, maar gelukkig zonder koorts. Een meisje hier heeft me haar laptop geleend, dus nu kan ik zomaar opeens even mailen!! Daardoor heb ik zelfs even wat foto’s kunnen uploaden:

week 1 en week 2 .

Wat er is gebeurd sinds zaterdag 19 september
Na de valpartij zaterdag heb ik een rustdag genomen – in Eunate bij de prachtige oude tempeliers kerk -, maar helaas was dat niet afdoende want de volgende drie dagen kreeg ik steeds meer pijn en op het laatst kon ik alleen nog maar strompelen. Over 2 uur deed ik 6 uur! echt een noodtoestand. Maar de barmhartige samaritanen stonden die avond voor me klaar, want ik bereikte een herberg in VillaMayor de Montjardin – na ook nog 5 minuten een bus genomen te hebben – die door nederlanders wordt gerund. Zij boden gelijk aan dat ik hier wel langer mocht blijven. Dus nu ben ik hier al 2 dagen en het wordt een beetje beter. De vrijwilligers hier in huis hebben ook llast van een soort griep, dus ik ben niet de enige die met een dichte keel, hoofdpijn, snot en totaal geen energie hier wat omhangt. Het mooie is dat ik overdag een kamer voor me alleen heb en ook nog es een prachtig dakterras!! daar kom ik de tijd wel door, al lezend (in de bijbel! het enige boekje wat ik bij me heb). Ze werken hier vanuit een christelijke organisatie dus elke pelgrim krijgt een johannesevangelie. Elke avond is er een avondsluiting maar die heb ik nog niet meegemaakt, want dan lig ik alweer in bed.
Geen zorgen
Vandaag (donderdag) is Marlies, mijn nederlands vriendin, hier weer vertrokken. Het heeft voor haar geen zin te wachten tot ik weer mobiel ben, want vrijdag (morgenavond) moet ze toch in Pamplona zijn. Maak jullie je maar geen zorgen over me, want ik ben hier in goede handen. Het gaat zoals het gaat. Als ik niet meer mobiel zou worden, moet ik helaas naar huis, maar aan opgeven wil ik nog niet denken. Er lopen hier honderden pelgrims voorbij dagelijks, ik zie ze vanaf het dakterras en mijn verlangen door te gaan is nog steeds ontzettend groot. Misschien heb ik broeder ezel te veel afgebeuld en moet dat nu bezuren. Een goede les, Ook dat ik hulp van onbekenden aanvaard. Het is hier prachtig weer!hartelijke groeten aan iedereen en heel veel liefs,
GertienPS met geld zit het wel goed: het duurste wat ik heb uitgegeven op 1 dag voor een heel chique herberg van particulieren in Monreal was 39 euro (incl verrukkelijk eten en drinken) en hier in de herberg in Villamajor de Montjardin kost het 20 euro all in per dag! Ook hier wordt dagelijks vers eten bereid, dus zo slecht heb ik het heus niet, hoor! Geen zorgen!! Op de foto zien jullie hoe ik door Marlies ben ingepakt in een ehbo-deken en nog 3 wollen dekens nadat ik hier onderkoeld door haar werd aangetroffen. Het kwam van de inspanning van de hele dag en een veel te koude douche plus die beginnende griep natuurlijk.

Vandaag kregen we een sms van Gertien met daarin slecht nieuws. In haar vorige bericht schreef ze al dat ze was gevallen en ze even niet verder kon. Ondanks de massage blijft de knie opspelen en is de blessure zodanig dat ze niet meer verder kan lopen. Ze neemt nu een paar dagen rust en hoopt dat ze dan weer verder kan. We duimen voor haar…

Gertien heeft helaas geen internet bij haar huidige verblijfplaats vandaar dat dit bericht door Roland geplaatst is. Het goede nieuws is echter dat ze wel zon heeft!

Na 7 dagen lopen met gemiddeld bijna 30 km per dag is het tijd voor een rustdag. Vandaag heb ik vrijwel geen xc2xb4pootxc2xb4 verzet. En dat kon ik ook niet, want gister ben ik gevallen op mijn linkerknie tijdens een heel glibberige afdaling vlak langs een diepe berghelling. Stoer doorgelopen natuurlijk de hele dag, maar aan het eind was het op! Wat deden mijn kniexc3xabn een pijn!! Gelukkig was daar Marlies, een vriendin uit Groningen, die via sms had laten weten dat ze het laatste bed in de herberg in Eunate voor me gereserveerd had. Zodoende nam ik afscheid van mijn 2 vaste meeloopsters – deze zaterdag had ook de Engelse Hugh zich bij ons gevoegd – want voor hen was geen plaats meer in de herberg helaas. Zij moesten nog 3 km doorlopen (na DE 27 DIE WE ER AL OP HADDEN ZITTEN>). Wij kregen te eten en als afsluiting heb ik samen met Dorle uit Duitsland, vrije schooldocente van 32 jaar, in de kerk gezongen, liederen uit Taize.

Zondagochtend in Eunate
Na een vreselijke nacht – details ga ik nu maar niet beschrijven – scheen de zon vanochtend weer volop en bevond ik me in een prachtige omgeving. Een 8-kantige kerk / tempel domineert deze plaats. Er zou een processie naar toe komen en er werd alvast een gezellige markt ingericht. Ook vond er natuurlijk een mis plaats en nog wel in het baskisch! Marlies, Dorle en ik zijn er tot 13 uur bij gebleven. Toen werd het tijd om nog 3 km te lopen naar de volgende herberg. We deden er een uur over: de kreupele en de lamme bij wijze van spreken. In Puente la Reine wachtte al weer een nieuw bed op ons. De voluntario, Misma, wilde mijn knie wel masseren. Niet verder lezen, Hans! Hij was profvoetballer geweest en had nog met Johan Kruijf gespeeld. Nou, die handen van hem deden me toch een pijn. Ook gaf ie me ijs voor de knie, maar het heeft geholpen! Ik hoop dat er morgen weer meer kilometers in zitten en anders overmorgen.

Liefs voor jullie allemaal en dank voor de mentale en morele steun die ik voel!!